Adaptasyon meselesi

Bugün itibariyle askerden döneli tam 1 hafta oldu. Askerlik psikolojisini sanırım hemen hemen atlattım. Hatta ben askerdeyken denen cümleleri kurmaya başladım bile :)

Şimdiki hedefim bir iş bulmak. Bazen biran önce bir işe başlamalıyım diye kuruyorum kendimi, sonra nasıl olsa işsizlik sigortasından üç-beş birşeyler alıyorum, biraz seçici davranayım iş konusunda diye düşünüyorum. Sonra birden, bu kriz ortamında neyini seçicen lan ! diye iç sesim beynimin derinliklerinde yankılanıyor. Saçma salak düşünceler işte.

İşden sonra nişan, sonra evlilik, sonra çoluk-çocuk, sonra sonra sonra...

Hedefler, hayaller, amaçlar hiç bitmeden hayatımız bitecek sanırım. Atalarımızın, anne babalarımızın da hayatları böyle değilmiydi ? Demek ki bu işler böyle yürüyor. Aksini yapıpta mutlu olan veya yaşayan görmedim. Gören var mı ?