Uzun zaman sonra ve sonra...

Uzun zaman oldu birşeyler yazmayalı, buraya zırvalamayalı...
Zor ve bir o kadar da ders çıkarılacak bir dönemden geçtim diyelim, bu duruma. Hani derler ya söyleyecek o kadar çok şeyim var ki hangisinden başlasam bilemiyorum, aynen bu durum içerisindeyim, aslında en iyisi söylememek. Bazı şeyler de içimde kalsın, bende saklı kalsın, o bilmesin, hatta kimse bilmesin... Ne gerek var ki hem. Neye faydası olacak, kime yararı dokunacak. Benden başka kimseye faydası olmayacak sözler, yazılar, makaleler, denemeler hatta romanlar yazabilirim. Ama her ne yazarsam yazayım sonunda kimse okumadan silip atacağımı da biliyorum. Bazı şeyleri silip attığım gibi. Olması gerektiği gibi oldu. Yaşanması gerektiği gibi yaşadım, herneyi yaşamam gerekiyorsa.

Belki bazen saçmalamış olabilirim bu ruh halinden çıkmak için, belki geberene kadar içmiş olabilirim, kafam kuruyana kadar bir sigara söndürüp diğerini de yakmış olabilirim. Ve evet yaptım olabiliri fazla durdu bu cümlede, senin için mi hayır, onun için mi hiç değil. Kendim için yaptım ne yaptıysam. En azından kendim için yaptım. Başkalarının hayatını yaşamadım, başkaları ne düşünür diye umursamadım, başkaları yaşamıyordu ki benim hayatımı kime ne... Efkarımı da kendim için yaşadım, üzüntümü de kendim için çektim. Kendime üzüldüm sadece, salt kendi duygularıma, kendi hayallerime...

Ve sonra...