Püskevit Tatlısı

Net olarak hatırlıyorum sene 2000 çünkü o seneden sonra ben Eskişehir`e taşındım.

Hüseyin ve Ben bir gün bir arkadaşın doğum günümüydü neydi işte o kısmı net hatırlamıyorum ama tatlılar, kurabiyeler, kolalar havada uçuşuyordu, o kısmı hatırlıyorum.

Neyse efendim, biz bu etkinlikte camışlar gibi yedik içtik, yediğimiz önümüzde yemediğimiz arkamızda darı ambarına düşmüş tavuklar gibi saldırdık her şeye :) Burada yeyip içtikten sonra Hüseyinle beraber yaklaşık bir saat sonra bizim eve geçtik, geçme sebebimiz de eve geç gideceğim yanıma almayı unuttuğum anahtarlarımı almaktı. Girdik eve o da ne! mutfakta bir zini (tepsi değil bildiğin zini, hani şu üzerine sofra kurulanlardan) bisküvi tatlısı, baktık annem ortalıkta yok, dedim yiyelim şundan tadına bakalım. Aldık birer tane çatal çöktük masanın başına, Hüseyin karşı taraftan ben bu taraftan ye allah ye, ye allah ye ortada buluşuyoruz her sırada, yol yol yedik tatlıdan, doymak bilmiyoruz sanki, nasıl bir gündü neden o kadar yedik hiç hatırlamıyorum, allah manda iştahı vermiş o günlük.

Bir ara kapı tıkırdadı, içeri giren annemdi, bizi gördü gözleri yuvalarından fırlayacaktı, diğer odalara baktı kimse varmı diye ve "siz mi yediniz o kadar tatlıyı dedi" biz de küçük emrah moduyla boynumuzu büküp "ama çok güzel olmuş" dedik.

Üzerinden 11 yıl geçmiş olmasına rağmen Hüseyinle arasıra birbirimize hatırlarız bu münferit hadiseyi :) hoş bir tebessüm olur yüzümüzde, ergenlik çağıymış demek ki :)
Bir de İsmet Paşa mevzusu var ki onu da daha sonra anlatıcam