Yalnızlık

Hiç kimse uzun süre istemez yalnız kalmak.
Bazen de yalnız kalmak istersin. Kalabalığın içerisinde yalnız hissettiğin anlara inat,kaçarsın kimsenin seni bulamayacağı yerlere, kimselerin olmadığı yerde bile yalnızlığı ararsın. Kaçışın insanlardan değildir, kaçışın kendindendir. Nereden gelip, nereye gittiğini unutmak istersin. Bugünün, yarının ne olacağını umursamadan belirli bir süre "yaşamak"tır tek gayen. Geçmişin yakanı bırakmayan izlerinden sıyrılmak, geçmişin omuzlarına çöken ve her geçen gün kamburunu çıkartan ağır yüklerini, geleceğin hakkında kurduğun hayallerinin bir bir yalan olmasının sırtına yüklediği umutsuzluktan kaçarsın. "Hiçlik alanını ararsın"
Yalnız kalamazsın, kaçamazsın, bulamazsın hiçlik alanını.
Paylaşmak istersin bu yükleri, paylaşacak birini ararsın, onun da ağır yükleri vardır, bilirsin, kabullenirsin. Yine de azalır sırtındaki kamburun, kuş gibi hissedersin, sanki; sanki sen başka sen olmuşsun.
Her şey farklı gelir gözüne, Dünya daha bir güzeldir, çiçekler, böcekler, pembe bulutlar olur başının üstünde.
"DANK"
diye bir şey vurur sonra Dünyana. Sana Dünyayı farklı gösteren gider ardına bakmadan, hiç acımadan. Daha bir ağırlaşır yükün, daha bir zor gelir taşımak.
Sonra bir başkası
ve yine koca bir
"DANK"
daha bir zorlaşır her şey, küsersin, pes edersin. Daha fazla yük istemezsin, alışmışındır o kocaman kamburuna, istemezsin kimseyle paylaşmak, razı olursun kaderine. Kabulleniştir tek yapabildiğin. Bulmuşsundur hiçlik alanını sonunda. Yaşadığın her şey koca bir "hiç" tir artık. Bakarsın eline avucuna hiçbir şey yoktur çünkü.
Sonra bir şey olur, anlayamadığın bir şey. Hayır diyemediğin, kabullendiğin bir şey. Tüm korkularına, tüm "hiçlik" lerine rağmen dur diyemezsin kendine. Dur demek istemezsin bile.
Sonunu bilemezsin ya hiçbir şeyin. İyi de olsa, kötü de bitse nerden bilebilirsin ki?
Nereye kadar kaçabilirsin ki? sorusuna bir tekme savurursun. Yaşamak için varım dersin, iyi de olsa, kötü de bitse yaşamalıyım, ancak o zaman...
Hayatın paylaşınca güzel olduğunu anlarsın.